In een beroepsgroep die zich vaak beweegt in het internationale dienstenverkeer en zich kenmerkt door onregelmatige werktijden en het draaien van overuren zou dit wel eens een behoorlijke cultuurshock met zich mee kunnen brengen.

Toch denkt men dat de soep minder heet gegeten wordt dan zij wordt opgediend. Veel kantoren hanteren namelijk al tal van mogelijkheden voor een betere balans tussen werk en vrije tijd, zoals thuiswerken, flexibele werktijden en de zogenaamde ‘mama- of papa-dag’.

Zelf ben ik nooit een voorstander van thuiswerken geweest. Het creëren van een werkomgeving op een plaats waar je 1001 andere dingen kunt doen, werkt contraproductief. Doe mij dan maar de ‘mama- of papa-dag’.

Zelfs voor hen die deze dag niet nodig hebben om de noodzakelijke zorgen voor hun kinderen op zich te nemen, biedt zo’n dag tal van mogelijkheden om wat klusjes te verrichten waar je anders nooit aan toekomt. Het verven van de kozijnen, het snoeien van de heg of het in alle rust bijhouden van de actualiteiten in het wegtransport.

Laatst had ik zo’n dag en viel mijn oog op het bericht dat vakbond FNV bij de komende cao-onderhandelingen een looneis van 5% heeft neergelegd bij de werkgevers. Als rechtvaardiging voor deze toch forse looneis stelt de vakbond namelijk dat zij het aantal overuren in het transport wil terugdringen en dat het in de toekomst zo moet zijn dat chauffeurs niet meer dan veertig uur per week werken. Dus geen overuren en onregelmatigheidstoeslagen meer.

Op zich heb ik wel begrip voor het standpunt van FNV. De huidige beloningsstructuur van chauffeurs is dusdanig ingericht dat zij wel overuren móeten maken om een goed inkomen te kunnen vergaren. Een werkweek van 55 uur, zeker in het internationale vervoer, is meer regel dan uitzondering. En het zijn deze overuren, zeker gelegen op zaterdag en zondag, die er voor zorgen dat het inkomen van chauffeurs op peil blijft.

En toch kan ik mij niet voorstellen dat een chauffeur in de toekomst niet meer dan veertig per week zal werken. Los van het feit dat een loonsverhoging van 5% nooit genoeg is om het aantal overuren en dus het inkomen te compenseren, lijkt het mij praktisch ook niet uitvoerbaar. Zeker niet in het internationale wegvervoer.

Bij een meerdaagse rit naar Italië bijvoorbeeld is het toch moeilijk voorstelbaar dat een chauffeur zijn combinatie na acht uur rijden zal stilzetten omdat hij geen overuren meer kan of wil maken. Wat zou zo’n chauffeur de rest van de dag dan doen? Hij is toch al onderweg en dus niet thuis. Even het kozijn verven of de heg snoeien gaat niet. Kan je net zo goed doorrijden, lijkt me.

Ik betwijfel of de overuren ooit uit de transportbranche verdwijnen. Ik kan me er in ieder geval geen voorstelling bij maken. Maar dat dacht ik van de advocatuur voorheen ook. En ook daar zijn de tijden dat een partner aan een jonge medewerker vroeg of hij het soms koud had, toen deze om half tien s ’avonds zijn jas aantrok en aanstalten maakte om naar huis te gaan, definitief voorbij. Dus wie weet kan het toch. We zullen zien.