TLN, Evofenedex en KNV hebben dus volkomen gelijk als ze hun leden willen adviseren om hun tachograafkaarten gewoon elders in de Europese Unie te kopen. In Zweden koop je er een voor een tientje en in Duitsland betaal je veertig euro, terwijl je in Nederland maar liefst honderd euro moet neertellen voor dezelfde kaart.

Dat, die honderd euro, is namelijk de prijs die Kiwa rekent. Dit bedrijf keurde ooit waterleidingen en plakte er een sticker op: ‘Kiwa-gecertificeerd’. In een privatiseringsgolf, door een voorgaand kabinet in gang gezet, werd een groot aantal certificatie- en keuringstaken aan deze onderneming toebedeeld, op veel meer terreinen. De drie organisaties uit de logistieke sector vermoeden nu dat deze uitbesteding van overheidstaken volledig is ontspoord. De kat is op het spek gebonden en de leverancier van het spek is in dit geval transport en logistiek.

Dat overheidstaken prima kunnen worden uitbesteed, is meerdere malen gebleken. Niemand zal namelijk betwisten dat gespecialiseerde bureaus als Veritas de zeewaardigheid van schepen beter kunnen beoordelen dan overheidsdiensten. Niemand heeft er moeite mee dat de Nationale en Internationale Wegvervoer Organisatie, de NIWO dus, aan wegvervoerders vergunningen uitdeelt. De NIWO doet dit tegen een zeer redelijke prijs en wordt bestuurd door de bedrijfstak zelf. Niemand zal ontkennen dat de eveneens volgens het ‘poldermodel’ opgetuigde stichting SOOB er in een tijd van groeiende schaarste aan chauffeurs toch maar in is geslaagd veel nieuwe mensen voor dit vak te werven.

Dat zijn dus voorbeelden van uitbestedingen die werken: ze zijn wel geprivatiseerd, maar niet ondergebracht bij een bedrijf dat vooral op eigen gewin uit is. Er zijn genoeg andere voorbeelden. Als een transporteur een TIR-carnet nodig heeft om douanevervoer naar andere landen te kunnen uitvoeren, maakt hij gebruik van een voorziening van de Verenigde Naties. Het systeem werkt perfect en het kost de ondernemer weinig tot niets. Dat sommige landen uit protectionistische overwegingen – Rusland bijvoorbeeld – dit TIR-systeem de nek willen omdraaien, is een andere zaak.

Nog maar een voorbeeld: de Stichting Beurtvaart/Vervoeradres heeft met succes de digitale uitwisseling van documenten in de hele logistieke keten vooruit geholpen. Het is een door verladers en vervoerders gezamenlijk gedragen instituut. De overheid heeft dit terrein volledig overgelaten aan het bedrijfsleven, en dat werkt. Met de digitalisering zijn we, al gaat het natuurlijk nooit snel genoeg, enorm opgeschoten. Dat is de verdienste van de polder, niet van één of ander door de overheid op het schild geheven monopolistische onderneming.

Inzake de uitbesteding aan Kiwa hebben we te maken met een privatiseringsgedrocht, dat verliezen bij de ene activiteit bijplempt door elders ‘woekertarieven’ aan de afnemers van diensten te berekenen. Zo moet je dus niet privatiseren. Dezer dagen hebben we het – zie de oproep van een groot deel van de mobiele sector – over de invoering van een kilometerheffing, met een vlak en eerlijk tarief. Goed, laten we dat doen. Maar lever je als overheid niet uit aan één bedrijf of consortium dat voor zijn diensten honderden miljoenen euro’s beurt. Gooi het in de polder. Dat kost je liters koffie, maar is veel productiever.