Met nieuwe kleren keerde de keizer in Londen terug uit het verre Brussel. Ze waren hem op het lijf gesneden door de slimme couturiers van de Europese Unie, die beslist niet wilden dat zij er de schuld van zouden krijgen dat het Verenigd Koninkrijk zonder overeenkomst de EU zou moeten verlaten.

De keizer, beter gezegd de premier van dat grote eiland aan de overkant van het Kanaal, paradeerde in zijn nieuwe kostuum trots voor zijn hofhouding en mocht zich de complimenten van zijn vazallen laten welgevallen.

Een dag later echter, een zaterdag, vielen hem in de volksvertegenwoordiging hoon en spot ten deel. Was er enig verschil met de vorige uitmonstering? Ja, oordeelde het voetvolk. De keizer stond nu feitelijk, ahem, in zijn blootje. Hij was door Brussel vakkundig uitgekleed, maar had er, behalve een paar veren op zekere plaats, niets voor teruggekregen.

Weinig verschil met eerder akkoord

Goed, het sprookje van Hans Christian Andersen. Wie het nieuwe akkoord bekijkt dat Boris Johnson over de Brexit met de EU heeft gesloten, moet constateren dat het in weinig afwijkt van wat zijn voorganger, Theresa May, een jaar eerder al aan het Lagerhuis voorlegde. Haar ‘deal’ werd door de Britse ‘Tweede Kamer’ drie keer afgeschoten.

Een vierde afwijzing dreigt. De ‘chief whip’, de sadistische fractieleider van de Tories, maakt overuren om rebelse Tory-leden in het gareel te dwingen en op zaterdag ‘ja’ te laten stemmen voor het plan-Johnson. Intussen heeft de Noord-Ierse DUP, die de Conservatieven tot dusver in het zadel heeft gehouden, zich van dat plan al afgekeerd. Volgens deze Noord-Ierse partij geraakt Noord-Ierland in een onbegeerlijke schemertoestand binnen het VK én binnen de EU, waarvan het douanetechnisch voorlopig deel blijft uitmaken. Een hybride positie, die niemand bevredigt.

Oppositie is tegen nieuwe deal

De grote oppositiepartijen, Labour en de Liberaal-Democraten, zullen in grote meerderheid tegen de nu voorgestelde Brexit stemmen. Labour wil in ieder geval dat de Britse bevolking zich via een consultatief referendum opnieuw over de scheidingsplannen kan uitspreken, met inbegrip van waarmee Johnson uit Brussel is thuisgekomen.

Verder hebben zowel de Tories als Labour afscheid moeten nemen van parlementsleden die om uiteenlopende redenen de fractie verlieten, maar in meerderheid tegen Brexit zijn. Loslopend stemvolk, ver buiten de invloedssfeer van de zweep van welke chief whip ook, van wie het stemgedrag volstrekt onvoorspelbaar is.

Het is overigens niet uitgesloten dat Johnson zaterdag in het Lagerhuis wegkomt met zijn ‘new deal’. De meerderheid van de parlementariërs is immers tegen een chaotische uittreding, een no deal, zoals die nu per eind deze maand dreigt. Het Britse volk is de eindeloze Brexit-debatten kennelijk zelfs zo zat dat sommige nieuwszenders al hebben besloten elke berichtgeving over de Brexit uit hun programmering te bannen.

EU goed gespeeld

De Europese Unie heeft het spel goed gespeeld. Haar onderhandelaars hebben zich flexibel opgesteld, zonder aan de principes van de vrije interne markt te morrelen. De Unie heeft zich niet uiteen laten spelen en het laatste akkoord, net als Johnson, met triomfkreten begroet. Maar, zo heeft ze eraan toegevoegd, nu moet het ook eens afgelopen zijn met de Britse besluiteloosheid. Als het nu nóg niet lukt, is het onze schuld niet.