De bedoeling van Trump is duidelijk. Groenland wordt steeds ijsvrijer en herbergt grote bodemschatten waarop een deel van de Amerikanen wel de hand willen leggen, voordat iemand anders (China?) dat in zijn hoofd haalt. Het heeft een strategische ligging aan de Noordpoolzee welke van belang wordt geacht in het kader van de toenemende spanningen in de wereldpolitiek.

Er zal ook wel een groot voorkomen aan olie onder de grond zitten, waar Amerikaanse oligarchen (olie en oligarchie hebben taalkundig niets met elkaar te maken, maar komen vaak op hetzelfde neer; men zie ook: Rusland) likkebaardend naar kijken.

Het is verder allerminst ongebruikelijk dat landen gebiedsdelen van elkander innemen, kopen of huren. Denk aan Nederland, dat in de zeventiende eeuw Manhetten (Manhattan) en omgeving voor een appel en een ei kocht van de er toen levende Indianen (pardon, we moeten nu zeggen: native Americans). In 1674 ruilde Nederland Nieuw Amsterdam met de Britten voor Suriname, een land waar de Hollanders uiterst bedenkelijke praktijken in de slavenhandel gingen ondernemen.

Denk aan Alaska, dat voor een paar dollars door de VS van Rusland werd overgenomen. Of denk aan Hongkong, een door de Britten op niet geheel wettige wijze in bezit genomen Kroonkolonie, die nu, tegen de zin van de bevolking in, weer in de greep van het autocratische regime in Peking wordt gebracht.

Wie de huidige wereld aanschouwt, doet dit met niets anders dan scepsis. Het staatshoofd van de VS wil zich een eiland toe-eigenen waarop gletsjers smelten door de menselijke uitstoot van CO2. Wat wil Trump er doen? Nog meer CO2 produceren nu de bronnen ervan aan het daglicht komen. Wie zo met de wereld wil omgaan, kan beter naar Mars afreizen, als eerste ‘president’ van die planeet. En neem dan in vredesnaam ook die Boris Johnson mee.