Omdat de driedelige structuur teveel geld kostte en niet efficiënt was, werd besloten om de NMBS te herstructureren. De bonden wilden terugkeren naar één groot spoorbedrijf en een afzonderlijke overheidsdienst voor de toekenning van de rijpaden, maar de minister voor overheidsbedrijven, Paul Magnette, drukte zijn voorstel van een tweedelige structuur door.

In de praktijk betekent dit dat de NMBS Holding verdwijnt en het beheer van de stations aan de NMBS wordt overgedragen. Het personeel gaat niet over, want daarvoor wordt een soort van uitzendbureau opgericht (HR-Rail) dat voor telkens 49% in handen komt van Infrabel en NMBS. De overige 2% zijn eigendom van de Belgische staat.

De oppositiepartijen hekelen het akkoord omdat er in feite nog altijd drie verschillende spoorbedrijven blijven bestaan, al blijft de rol van HR-Rail dan wel beperkt tot die van een soort sociaal secretariaat. De oprichting van dat uitzendbureau is een toegift aan de bonden, waarvan de leden zich overigens nog formeel over de nieuwe structuur moeten uitspreken.