Mensen die ooit, jagend op de laatste mammoet, over deze grote landmassa zwierven, zouden nu hun ogen uitwrijven, verondersteld natuurlijk dat ze de zwemkunst inmiddels machtig zijn. Terwijl zeeschepen van onvoorstelbare afmetingen af en aan varen tussen de havens van Engeland, Schotland, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Nederland en België, worden overal rondom de vaarroutes windparken in de grond gestampt die je ooit met droge voeten kon betreden.

Daar tussendoor manoeuvreren werkschepen van offshore-aannemers, die merkwaardige installaties voor de winning van olie en gas helpen bouwen, en vissersboten die het, ver buitengaats, op platvis gemunt hebben. Verplaats je even in de persoon van een ex-Doggerlander en je beseft dat een leefomgeving, een wereld zelfs, in luttele duizenden jaren volledig kan veranderen. En werp nu eens, als een moderne Doggerlander, een blik in de toekomst.

Al over twintig jaar zal er een zogenaamde ‘Integrale Bestuursvisie Noordzee’ zijn ontwikkeld, waaraan ook de Britten, Brexit of niet, graag meewerken. Systemen om het maritieme verkeer netjes te scheiden zullen worden geperfectioneerd. Met de bouw van een zeeluchthaven, waaraan Schiphol, Zaventem en Heathrow meewerken, wordt een begin gemaakt. Het vervoer naar die luchthaven geschiedt straks met snelle ‘hyperloops’. Er zijn ook mariene ‘Natura’-gebieden die streng worden beschermd, maar waar de duurzame visserij op flinke schaal schol en tong mag vangen. Twintig jaar later verdwijnen de laatste fossiele boortorens op zee.

Op voorstel van de Noren, de Denen en de Lage Landen wordt onderzoek gedaan naar een waterkering die, als een reusachtige Afsluitdijk, het waterpeil op de Noordzee onder controle moet houden. Een soortgelijk plan is er voor een verbinding tussen Cornwall en Biarritz. Uiteraard worden voorzieningen getroffen om de scheepvaart toegang te waarborgen tussen alle bekkens van de Noordzee. Dat is mijn Doggerlandse visie. Ik denk dat deze aan het einde van de eeuw zal zijn gerealiseerd. Dat ik voor gek zal worden versleten, zal me een zorg zijn. Blauwdrukken heb ik niet, maar dromen nog wel.