Ik lees nu al een aantal weken de krant, scroll door de nieuwssites en luister naar BNR. En steeds denk ik: het moet niet veel gekker worden. Gisteren zag ik een filmpje op YouTube waarin Turkse aanhangers van Erdogan met mokers een rij iPhones aan gort sloegen en anderen ceremonieel dollars aan het verbranden waren. China is bezig met steeds meer en hogere invoerrechten op goederen uit de Verenigde Staten te leggen. Dat komt niet uit de lucht vallen, want de VS heeft onlangs een tweede lijst van goederen gepubliceerd waarover extra invoerrechten zullen worden geheven om China extra onder druk te zetten.

In de EU zijn we niet veel beter, want enerzijds maken we ruzie met Rusland en houden we Turkije zoveel mogelijk buiten de EU. Anderzijds nodigen we Poetin uit in Duitsland en proberen we Turkije zoveel mogelijk te vriend te houden in verband met de Turkije-deal over vluchtelingen. En dichter bij huis proberen we de relatie tussen Nederland en het Verenigd Koninkrijk zo goed mogelijk te houden terwijl we afstevenen op een gigantische vechtscheiding tussen de EU en het VK.

Wat is de grote gemene deler? Dat is het douanerecht. Want een groot deel van deze onderlinge vetes zien op de bescherming van de binnenlandse markt of juist het aanvallen van een ander land via een (dreigende) handelsoorlog. En dat wordt gedaan door handelsbelemmeringen via (aanvullende) invoertarieven, invoerbeperkingen of het sluiten van verbondjes met bevriende landen via Free Trade Agreements.

Nu rijst misschien de vraag waarom ik me daar zo over opwind. Immers, als douane-adviseur ben ik er toch bij gebaat dat invoerheffingen toenemen en meer invoerbeperkingen worden opgelegd. Inderdaad, vanuit dat oogpunt had ik me geen betere tijd kunnen voorstellen. Ik word overal gevraagd om als douane-expert mee te kijken omdat steeds meer bedrijven door de verschillende dreigende handelsconflicten te maken krijgen met douane.

Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat handelsconflicten en protectionisme op de langere termijn een grote negatieve impact kunnen hebben op de economie van een land en dus ook voor alle inwoners. Een handelsconflict gebaseerd op ego’s kan nooit een goede afloop hebben. Ik kan me bijvoorbeeld eenvoudigweg niet voorstellen dat een harde Brexit een winnaar zal opleveren. Daar zullen zowel de Britten als de EU’ers nog lang last van hebben. En ondanks alle tekenen aan de wand neemt de kans op een harde Brexit steeds meer toe. Het lijkt meer een principiële wedloop tussen politici te worden dan een redelijke discussie in het belang van het land of de EU.

Je hoeft niet meer te wachten op het nieuwe seizoen van Game of Thrones, zet gewoon het journaal op, sla een krant open of ga naar een willekeurige nieuwssite en je kunt het live volgen: Rivaliserende koninkrijkjes, list en bedrog, strategie en oorlog, vriendschap en kameraadschap en een oneindige hoeveelheid plotwendingen waar een paard de hik van krijgt. En draken… heel veel draken.