‘Dat ze iets te dik was en een gin and tonic lustte’, zei de koningin. ‘Zo word je toevallig wel 102. De man bemoeide zich ook met het voortplantingsgedrag van onze kleinzoon Harry en z’n vrouw, Marian. Ze stopten bij twee kinderen. Daar was de heer Farage het blijkbaar niet mee eens.’ ‘It’s Meghan, darling’, zei Philip, hun nog een kopje koffie inschenkend.

De oude staande klok sloeg negen. ‘Veel te doen vandaag?’, vroeg hij. ‘Not really’, zei ze. ‘Geen bezoek te verwachten van die ongelikte beer uit Amerika. Voorlopig ook geen Boris op Buckingham, die komt waarschijnlijk pas in september, en daar kijk ik echt naar uit. En ja, vanmiddag open ik een galerie aan The Strand, drie straten hier vandaan, dat is tenminste eens iets anders. Kun je bij de room?’ Een attente lakei schoot toe, maar Philip weerde hem af. ‘Nemen jullie maar een dagje vrij.’

Een eindje verderop zat een man met een haardos als een zwabber te confereren met zijn kabinet. ‘We kunnen het parlement uitschakelen tot eind oktober’, merkte een gedienstige bewindsman op. ‘Tot na de Brexit’, overwoog Johnson, ‘well, might be an idea’.

Zijn vingers roffelden op de vergadertafel. ‘Zoals je weet komt er eerst een vertrouwensvotum in het Lagerhuis, dat waarschijnlijk wordt gesteund door Labour en de Liberal Democrats. Die motie van afkeuring maakt een kans. Dus zou ik nu al het parlement moeten ontbinden, voordat het na het reces weer bijeenkomt.’

Een of andere wijsneus, een junior cabinet member, stak zijn wijsvinger op. ‘U weet toch nog wel dat de zogenaamd oudste democratie ter wereld in 1653 een tijdelijke radiostoring beleefde toen Oliver Cromwell het parlement uitschakelde en zich tot dictator, pardon: Lord Protector, benoemde?’ De premier fronste zijn wenkbrauwen. ‘Ach jongen, er was toen nog geen radio. De vergadering is gesloten.’