Het Klimaatakkoord werd dinsdag vol trots gepresenteerd door Ed Nijpels. Vooral dat de maatschappelijke partijen in slechts vier maanden tijd het akkoord in elkaar schroefden en ‘dat niemand daarbij wegliep’, kon op zijn waardering rekenen.

Maar zoals vaak in de polder heeft geen enkele sector beloofd ‘wij trekken de portemonnee’. Als het straks over de centen gaat wil iedereen waarschijnlijk volledig gecompenseerd worden. Want het milieu is dan opeens van ons allemaal.

Hoe dan ook, de CO2-uitstoot van de logistieke sector moet de komende jaren drastisch omlaag. Vrachtauto’s rijden volgens het akkoord in 2030 allemaal op accu’s, waterstof of biobrandstoffen. Dat betekent forse investeringen, waar de logistieke sector waarschijnlijk zelf voor opdraait. Hoeveel dat kost wordt de komende maanden doorgerekend door het Planbureau voor de leefomgeving.

Weerstand

De vraag is alleen waar de berekeningen op gebaseerd worden. De eerste batterij-elektrische vrachtwagens voor korte afstanden worden nu pas gepresenteerd en zijn nog een zeldzaamheid op de weg. Waterstof-vrachtauto’s zijn nog in geen velden of wegen te bekennen. Het massaal gebruiken van biobrandstoffen stuit op forse weerstand van de milieuorganisaties.

Er wordt veel aan wishful-thinking gedaan om alle partijen tevreden te houden. Tussen de regels door wordt er gehoopt dat de bruikbaarheid van zero-emissie voertuigen toeneemt en dat de prijzen dalen door technologische vooruitgang. En dat we straks heel goedkoop groene waterstof via elektrolyse produceren als het hard waait in Nederland.

Dergelijke verwachtingen kunnen echter een volslagen misvatting zijn. Zo kost de Nissan Leaf, een icoon voor de introductie van elektrische personenauto’s, nog altijd evenveel als bij de lancering in 2010. Het enige verschil met de huidige generatie is dat de actieradius iets is toegenomen. In acht jaar tijd is er dus eigenlijk bar weinig vooruitgang op dat gebied. Waarom zou dat bij elektrische vrachtauto’s anders zijn?

Onmogelijke opgave

Het kabinet staat in de herfst voor een onmogelijke opgave. Want de politieke vraag is niet alleen ‘wie trekt de portemonnee?’. Het in de komende maanden berekenen van de specifieke lastenverzwaringen in de eerstvolgende tien jaar is vrijwel onmogelijk, terwijl er wel alvast concrete wetswijzigingen in gang worden gezet. Zoals de invoering van een kilometerheffing voor vrachtverkeer en diverse andere milieubelastingen en normeringen.

Er wordt gehoopt op nieuwe technische innovaties die ervoor zorgen dat het kostenvraagstuk als sneeuw voor de zon verdwijnt. Maar Den Haag zal dit jaar al kleur moeten bekennen. Het is daarbij altijd makkelijker rekenen en wensdenken met geld van een ander. De Technische Universiteiten in Delft en Eindhoven krijgen het nog druk de komende jaren.

Bron illustratie: Pixabay