Soms kunnen we dankzij de alerte alarmroepers opdoemende struikelblokken ontwijken, andere keren lopen moeilijkheden gewoon met een sisser af of wordt de soep op zijn minst niet zo heet gegeten als ze werd opgediend.

Zo mocht ik onlangs in deze krant een monsterlijke brexit-file aankondigen waarin zevenduizend vrachtwagens zich dagenlang als een slak door het graafschap Kent zullen bewegen, maar voor hetzelfde geld kiezen die malle Britten straks toch eieren voor hun geld en rijden Nederlandse truckers begin 2021 in recordtempo richting Londen.

Zo vroeg ik me vorige week, toen ik op basis van een onderzoeksrapport een verhaal schreef over het gevaar van cyberaanvallen in de logistiek, ook wel een beetje af of het in de praktijk echt zo’n vaart zou lopen. Maar nu in een week tijd zowel Gefco als CMA CGM door digiboeven is geteisterd, kan je zeggen dat de onderzoekers terecht lawaai hebben gemaakt.

In de scheepvaart wordt nu al maanden gewaarschuwd voor het probleem van de honderdduizenden bemanningsleden die door de wereldwijde coronamaatregelen min of meer gevangen zijn komen te zitten op opgelegde vrachtschepen. Het is niet alleen een humanitair drama, maar ook een grote logistieke dreiging, zo hebben verschillende betrokkenen geroepen. Zelfs de paus, bezorgd om het persoonlijk leed van zeelui die al maanden hun gezinnen moeten missen, wist weinig beweging in de situatie te krijgen.

Deze week luidde een groep grote verladers weer eens de noodklok over de logistieke kant van het verhaal. Bedrijven als Ahold, Unilever, Nestlé en Heineken schreven dat de bevoorradingsketens van essentiële producten zoals voedsel en hygiëneproducten inmiddels serieus verstoord zijn geraakt. Als dit niet goed gaat aflopen, kunnen consumentenproducten straks moeilijker geproduceerd worden en eindigen we de coronacrisis misschien wel zoals we hem maanden geleden begonnen: hamsterend.