Wie, zoals vermoedelijk velen, LinkedIn nog meer afstruint dan normaal ziet genoeg voorbeelden van uitglijders voorbij komen. Wie, goed bedoeld, de medewerkers in de logistiek de helden van deze crisis noemt, krijgt als digitaal commentaar te horen dat de medewerkers in de zorg de echte helden zijn. Wegblijven van dit soort posts dus.

Hetzelfde zag ik gebeuren bij menigeen die zijn vaardigheden als datawetenschapper tentoon wil stellen door allerhande grafieken en ramingen van het aantal besmettingen en soms te overlijden personen te plaatsen. Vooral wanneer er een waardeoordeel volgt over hoe erg of niet erg deze cijfers dan zijn, is het vrijwel zeker reden voor digitale verontwaardiging over deze ‘ongepaste acquisitie’.

Nee, dan de vele Chinese LinkedIn-connecties die het resultaat zijn van allerhande congressen en logistieke beurzen. Een grote stroom aanbiedingen voor mondkapjes die binnen drie dagen wereldwijd geleverd kunnen worden tegen aantrekkelijke prijzen. Enig voorbehoud is wel het mogen inroepen van force majeure, zo ken ik er nog wel een paar.

Een laatste voorbeeld van het digitale mijnenveld zijn voor mij de foto’s van zendingen mondkapjes die per vrachtvliegtuig uit China worden ingevlogen. Banners met logo van de betrokken logistiek dienstverlener of tussenpersoon erbij en dan is het enerzijds een stortvloed aan likes en complimenten maar anderzijds kritische vragen over de winstmarges en de conformiteit van de kapjes met de relevante Europese verordeningen.

Nu zult u natuurlijk denken, die heren en dames bij Ecorys verdienen toch ook hun brood met het doen van voorspellingen en het adviseren over wat, vooral maatschappelijk, beter had gekund? En daar heeft u absoluut een punt. Natuurlijk ben ik met collega’s na aan het denken over langetermijngevolgen van deze gezondheids- én economische crisis. Gaan we als maatschappij anders nadenken over wat maatschappijkritieke supply chains zijn?

Mede door het ‘slim’ gebruik maken van wereldwijde productieketens zijn generieke medicijnen ook in Nederland spotgoedkoop. Maar daar had de mevrouw met chronische pijn die anderhalve meter voor me stond bij de drogist vermoedelijk geen boodschap aan. Is de huidige situatie een doorbraak voor het op afstand werken en wordt er in de toekomst minder geforensd en gevlogen? En vormen alle beperkingen in het wegvervoer een blijvende stimulans voor de gewenste modal shift-beweging, bijvoorbeeld richting het spoor?

Zaken waar, zeker nu het dagelijkse pendelen binnen vier muren plaatsvindt, meer tijd is om goed over na te denken. Maar mijn belangrijkste advies is, hou het land met elkaar draaiende maar doe dat op een verstandige manier. Dus niet zoals de stroom risicopassanten die hier op weg naar het lokale tuincentrum aan het keukenraam voorbij trekt… Ik wens u allen veel wijsheid en gezondheid toe!