Daardoor kon op sommige plaatsen in het land de aanleg of uitbreiding van wegen geen doorgang vinden en werden logistieke bouwprojecten op de lange baan geschoven. Op de A2 Amsterdam-Utrecht, zo begreep ik deze maandag, wordt de maximumsnelheid nog maar even op 100 kilometer gehouden, terwijl 130 kilometer voorzien was. Wegens die stikstof. Omwonenden blij, automobilisten triest. Met beide groepen leef ik mee. Het moet heerlijk zijn verlost te blijven van al dat razende verkeer. Het maakt je razend dat je op een prachtige, vaak uitnodigend lege snelweg constant moet bijremmen. Een middenweg tussen beider belangen is er helaas niet.

Milieubescherming is een groot goed, daar niet van. Weg met die kolencentrales en die zogenaamde biobrandstof, beperk de uitstoot van CO2 en fijnstof, houdt vooral het nog ergere methaangas onder de grond. Maak schepen laagzwavelig of laat ze op waterstof varen. Kan allemaal, met een beetje collectieve, mondiale moeite. Maar wie op alle slakken zout legt, is zowel de slakken als het zout kwijt. Voegt dat nog veel toe aan het grote doel, een duurzame aarde?

Afijn, ik schoof mijn virtuele kranten en die ene papieren krant opzij en ging, gebogen over mijn bio-eitje, nog eens nadenken. Veel verder dan de bewering ‘je moet de grootste problemen eerst aanpakken’ kwam ik niet. Maar dat was in wezen al genoeg. Waardoor lukt het de wereld niet er een werkelijk ‘programma-aanpak’ van te maken? Dat komt door primitieve stammenoorlogen, door slecht of ontbrekend onderwijs, door aangemoedigde overbevolking. Door dictaturen die uit puur pragmatische gronden door derden in stand worden gehouden.

Een groot inzicht was dit niet. Des te verwonderlijker dus dat zoveel mensen er zich niet door lieten leiden. Het zal komen door die middenweg tussen de belangen van de één en de ander, die wij kennelijk maar niet kunnen vinden. Laat ze maar stikken, denken we.

Bron foto: Joop van Houdt/Rijkswaterstaat