Deze geweldige vooruitgang zorgt voor veiliger financieel verkeer, zegt de bank, en dat zal best zo zijn. Elke verdere stap op het elektronische pad versoepelt immers het betalingsverkeer, de voortgang van bedrijfsprocessen en de communicatie in logistieke ketens. Maar dat heeft helaas een prijs.

We maken ons kwetsbaarder, bij grote interrupties in het gegevensverkeer, bijvoorbeeld door toedoen van zonne-uitbarstingen, of van hackers die er op uit zijn onze data in bezit te nemen. Alles uit en te na beschreven in bezorgde rapporten en in essentie ook allang aangetoond, denk maar aan de aanvallen van cybercriminelen die havens als Rotterdam voor geruime tijd wisten lam te leggen. Wie iets in een bericht, hoe goed ook versleuteld, aan een ander meedeelt, loopt een gerede kans dat zijn bericht door derden wordt onderschept en gedecodeerd.

Dat de geallieerden de strijd tegen Hitler-Duitsland wonnen, was niet in de laatste plaats te danken aan de ontraadseling van de Duitse Enigma-code. Dat was winst voor de vrije wereld, maar diezelfde wereld stelt zich nu bloot aan kwaadwillenden. Ga er van uit dat elke code zich vroeger of later laat kraken, in een digitale wapenwedloop die zijn weerga in de geschiedenis niet kent. Tegenover elke bedenker van een code staat, of zit, in zijn luie stoel, een codebreker, die morgen al kan toeslaan.

Is dat een reden om, ontmoedigd, zelf maar af te haken in deze cyberstrijd tussen goed en kwaad? Welnee, maar we moeten ons vooral goed bewapenen. Dus zal ik het advies van mijn bank maar opvolgen en de TAN-code weer uit mijn systeem zetten. Toch denk ik soms weemoedig terug aan de tijd dat Piet Kleine, Olympisch goud op de tien kilometer in 1976, de post nog rondbracht en de postbus ledigde, waarin jouw fysieke overschrijvingsformulier op verwerking wachtte. Origineel idee misschien: een bijna antieke postbode die je geldzaken op afstand regelt. Daar komen die hackers vast niet op. Die zitten achter hun computer.