In de zomer wordt er bij Ecorys hard gewerkt aan de Maritieme Monitor waarin we terugkijken naar 2018. Op de resultaten ga ik een volgende column in, maar het terug- en vooruitkijken is wel een mogelijkheid om het glas van de glazen bol iets op te poetsen. Daar waar sommige sectoren het op het eerste gezicht vorig jaar erg goed gedaan lijken te hebben (denk bijvoorbeeld aan de binnenvaart), zijn de uitdagingen waar bedrijven mee te maken hebben gehad, en blijven hebben, groot. Op lange termijn blijft de noodzaak tot verduurzaming en het ontdekken van nieuwe verdienmodellen een uitdaging. Op kortere termijn zal vooral de stand van de mondiale economie van groot belang zijn voor sectoren die grotendeels leven van de wereldhandel.

Nu zit ik hopelijk op het moment dat deze column gepubliceerd wordt in Singapore (ook zo’n goede graadmeter voor de wereldeconomie). Hoewel ik me voorgenomen heb, en m’n vriendin beloofd heb, om tijdens de daaropvolgende trip over het Maleisisch schiereiland zo min mogelijk bezig te zijn met het volgen van andere zaken dan de tips uit de Lonely Planet ben ik benieuwd hoe het economische nieuws er de komende weken uit gaat zien.

Haalt de Duitse regering een noodpakket van 50 miljard van stapel (crisis in de Duitse industrie), hoe ontwikkelt de containeroverslag in Rotterdam zich in het derde kwartaal (handelsoorlog) en nog belangrijker, wat doen die gekke Engelsen nu de Brexit-datum van 31 oktober steeds dichterbij komt?

Voor mij is het grote probleem, of zoals die Engelsen zouden zeggen ‘the Elephant in the Room’ dat de gereedschapskist om de economie een zetje te geven behoorlijk leeg is. Ik bladerde laatst door een oud studieboek (voor de liefhebber: Marcoeconomics van Olivier Blanchard) en wat daar theoretisch voorgeschreven wordt als remedie bij lage inflatie blijkt toch in de huidige praktijk niet echt te werken. En dat terwijl die Blanchard vaste adviseur is van onder meer het IMF, dus van een studeerkamergeleerde is zeker geen sprake.

Met het zeer ruim creëren van geld door bijvoorbeeld de ECB is er zoveel geld beschikbaar dat het vooral lastig blijkt om een goede bestemming voor dit geld te vinden. Dat uit zich op tal van manieren. Een jaren ’60-tussenwoning in Amsterdam die voor 1,5 miljoen euro verkocht wordt, maar ook investeringsmaatschappijen die geen overnames meer doen omdat bedrijven simpelweg overgewaardeerd zijn. Of de servicemelding in de app van de bank die meldt dat rentetarieven nog verder verlaagd zijn, dan wel de aankondiging van een aantal pensioenfondsen om vanwege de aanhoudend lage rente waarschijnlijk de pensioenen te moeten gaan korten. En dat zijn redenen genoeg om ook wanneer het lampje ‘riemen vast’ (nog) niet brandt, ook tijdens de rest van de vlucht de stoelriem vast te hebben.