‘Jamaika’ is mislukt. Niet het Caribische eiland Jamaica wordt bedoeld, maar het coalitie-overleg in Duitsland, waar bondskanselier Merkel op zoek moest naar een werkbare meerderheid in de Bondsdag.


Dat lukte haar niet met de eigen Union van CDU/CSU, de Groenen en de liberale FDP. De kikker die van de formatiekar sprong, was uitgerekend de FDP, in vroeger jaren een trouwe bondgenoot van de christen-democraten. De liberalen konden zich niet vinden in de plannen voor de migratiepolitiek die de andere deelnemers aan het overleg op tafel legden.

Merkel moet nu hopen dat de sociaal-democratische SPD, waarmee ze de afgelopen jaren op redelijk harmonieuze wijze heeft geregeerd, bereid zal zijn toch maar bij de Union aan te schuiven om het kabinet van de afgelopen regeringsperiode voort te zetten. Voorlopig lijkt de SPD daar geen oren naar te hebben. De partij leed bij de laatste bondsdagsverkiezingen een veel minder desastreuze nederlaag dan de PvdA bij de Nederlandse algemene verkiezingen, maar verkiest, net als de PvdA, in de oppositie haar wonden te likken.

Dat Merkel er niet in is geslaagd de ‘Jamaika’-partijen op één lijn te brengen, is een drama voor Europa. Haar eigen positie is verzwakt, in de CDU, bij de CSU, maar ook binnen de Europese Unie. Het is zelfs twijfelachtiger geworden dat het duo M&M (Merkel en Macron) ons de komende vier à vijf jaar blijft leiden naar de doelen die Europa zich heeft gesteld: meer innovatie, duurzamer verkeer en vervoer, een schonere industrie, een betere aanpak van sociale ongelijkheid, een meer egaal speelveld op het gebied van arbeidsvoorwaarden, de energietransitie.

Op het gebied van verkeer en vervoer maakt het intussen weinig uit dat de FDP zich uit de onderhandelingen over een nieuwe regering heeft teruggetrokken. Bijna heel Duitsland wil toe naar duurzamer transport, met alle modaliteiten die ervoor beschikbaar zijn. CDU/CSU en SPD hebben hier een redelijk consistent beleid voor gevoerd en mocht de laatste partij in haar weigering volharden om een nieuw kabinet te vormen, dan vindt de Union in de Groenen vermoedelijk een even degelijke partner, zij het in een minderheidscoalitie.

Voorspelbaar is wel dat de Maut-tarieven de komende jaren verder worden opgetrokken – met meer dan het inflatiepercentage – en dat de tol voor personenauto’s en bestelbussen werkelijk wordt ingevoerd. Het laatste is een eis van de CSU, die van de politieke verzwakking van Angela Merkel dankbaar gebruik zal willen maken. Het geld zal worden geïnvesteerd in verbetering van gammele infrastructuur, zoals bruggen en spoorwegen.

Het Duitse transportbedrijfsleven gaat er niet van uit dat, in welke regeringsconstellatie ook, aan de doelstellingen met betrekking tot verkeer en vervoer afbreuk wordt gedaan. Het waarschuwt er uiteraard voor de aandacht voor transport en logistiek niet te laten verslappen. Hevig verontrust lijken de organisaties over de ‘Scheiterung’ van ‘Jamaika’ echter niet. Zelfs als ‘Mutti Merkel’ er de brui aan geeft, hoeft dat niet te betekenen dat Duitsland zijn rol op verkeersgebied niet meer kan spelen. Het kan eigenlijk alleen maar beter, vinden de grote transportorganisaties.