Het hozen van het afgelopen halfjaar lijkt niet geholpen te hebben. Dat geeft te denken.

De directie van KLM en Air France gelooft dat via de reductie van het aantal vrachtvliegtuigen – kortom het reduceren van de trotse vrachtvloot van dochterbedrijf Martinair van tien tot drie freighters – aan het financieel bloeden op vrachtgebied een einde te kunnen maken. ‘Risico-reductie’, heet dat bij de KLM.

De vraag is nu, kijkend naar de halfjaarcijfers, of dat wel de juiste remedie is voor het lekkende vrachtschip Air France-KLM. Ofschoon de vrachtcapaciteit op de freightervloot vergeleken met het tweede kwartaal van vorig jaar met 26% is teruggebracht en de totale vrachtcapaciteit met 3,7% is afgenomen, daalde het vrachtvervoer met ruim 10% veel sneller. Ergens klopt er iets niet in de calculaties van de luchtvaartmaatschapij. Ook de beladingsgraad blijft ondanks de vlootaanpassingen dalen en kwam over het tweede kwartaal onder de magische grens van 60% uit.

Air France-KLM heeft geen verklaring voor deze sterke afkalving van het vrachtvervoer, maar het feit dat veel buitenlandse concurrenten extra freightercapaciteit op de Nederlandse markt aanbieden, doet vermoeden dat hier een causaal verband is en ladingsaanbieders strategisch al ladingspakketten verplaatsen, terwijl de grote sanering bij Martinair Cargo nog moet gebeuren.

De luchtvaartcombinatie heeft als eigenaar van Martinair aangegeven door te willen gaan met de ingrijpende sanering, ofschoon zich in deze krant recent een vrachtmaatschappij meldde, te weten het Russische AirBridgeCargo, die zegt nog belangstelling te hebben in een overname van Martinair.

Air France-KLM zegt dit traject eerder onderzocht te hebben en nieuwe overnamegesprekken niet langer te ambiëren met het oog op de saneringsplannen. Ook andere partijen zouden nog interesse hebben in het behoud van een groter zelfstandig Martinair, waarvan de gehele Nederlandse vrachtmarkt zou kunnen profiteren – inclusief de KLM. Ook die initiatieven dreigen met de afwijzende houding van de KLM in de kiem te worden gesmoord. Daarmee doet de nationale luchtvaartmaatschappij niet alleen zichzelf, maar ook de Nederlandse vrachtgemeenschap te kort.

De ondernemingsraad van Martinair juicht intussen deze particuliere initiatieven toe en heeft al een uitgewerkt bedrijfsplan klaar liggen, dat meer belooft dan het ‘break-even’ scenario dat KLM nog in petto heeft voor Martinair. Haast is wel geboden, want binnenkort valt de definitieve uitspraak van de Amsterdamse Ondernemingskamer te verwachten over de sanering bij Martinair. Indien de rechter in het voordeel van de KLM beslist, lijkt de kans verkeken om een grote vrachtmaatschappij voor de Nederlandse markt te behouden.

Wellicht dat de luchthaven Schiphol, het kabinet, maar ook belangenorganisaties als EVO en ACN samen met het logistiek topinstituut Dinalog (dat zich in het gehele dossier Martinair opvallend stil heeft gehouden), alle partijen nog bij elkaar weet te brengen aan de vaderlandse poldertafel. Ook hier geldt: niet geschoten is altijd mis.