Het stemmetje zelf was eigenlijk niet naar, maar de boodschap wel: 2008-2015, rekent u zelf maar uit. Het kon binnenkort wel weer gedaan zijn met de conjuncturele opleving waarvan we de laatste paar jaren ook in Europa getuige zijn geweest.

Heel wat signalen staan op oranje en heel wat barometers op veranderlijk. De Verenigde Staten zien het economische groeitempo alweer dalen, China kan de vertrouwde groeicijfers van tegen de 10% allang niet meer vasthouden. Met dank aan Duitsland en het Verenigd Koninkrijk, gevoegd bij het broze herstel in Spanje, Frankrijk en Italië, kan Europa daar nog wel iets tegenover stellen. Maar dat is onvoldoende om de wereldeconomie te behoeden voor de gevolgen van de volgende zeepbel.

Die zeepbellen bouwen zich in ruime mate op. De Chinese onroerend-goedmarkt staat op springen als gevolg van overinvesteringen. De mondiale containerscheepvaart staat een catastrofe te wachten naarmate reders blijven investeren in steeds grotere schepen terwijl het ladingaanbod achterblijft. Het is economen van naam en faam nog steeds niet gelukt om op de bovenste verdiepingen van grote rederijkantoren de theorie van de varkenscyclus uit te leggen.

Daar, in de directieburelen, trekken de leidinggevenden liever de champagnefles open op de tewaterlating van het zoveelste recordschip. Soms hebben ze de feiten op hun hand. De kwartaal- en jaarcijfers van de meeste grote reders zijn de afgelopen tijd tamelijk positief geweest. Maar wat zeggen ons die cijfers? Ze betreffen het verleden. We mogen niet vergeten dat nog maar enkele jaren geleden verliezen moesten worden gerapporteerd die dieper waren dan de gemiddelde Maan-krater.

Daar krijgen we over enkele jaren, als de ‘seven year itch’ opnieuw heeft toegeslagen, zonder twijfel weer mee te maken. Scheepseigenaren zullen andermaal onvoorstelbare verliezen moeten nemen op het staal dat ze ‘en gros’ bij een Chinese of Koreaanse werf hebben besteld. De luchtvaart, één van de vroegcyclische bedrijfstakken in het transport, zal dan inmiddels, na de harde saneringen in de huidige jaren, misschien weer een vleugje herstel waarnemen aan de economische morgenlucht.

In delen van de transportsector gaat het momenteel redelijk voor de wind. Die waait uit de goede hoek, maar kan elk moment omslaan. De kleine verliezen in het Nederlandse en Belgische wegvervoer kunnen dan allengs weer groter worden. De binnenvaart, waarin vooral de droge-ladingvervoerders al een kleine twee jaar goede zaken doen, krijgt het tij weer tegen. Het spoorvervoer, dat zijn structurele problemen nog altijd niet heeft overwonnen, mag de seinen weer op rood zetten.

Zover zijn we nog niet. Bedrijven hebben nog steeds de tijd de bakens te verzetten om op andere tijden te zijn voorbereid als die zich aandienen – en niet pas daarna. Wie dat nalaat, gaat alsnog het putje van het bankroet in, en geheel in de stijl van ‘The Seven Years Itch’, de film van Billy Wilder uit 1955, met Marilyn Monroe, zal de omgeving roepen: ‘good riddance’.