En komende zondag is het precies een jaar geleden dat bij twee Chinese toeristen in Rome het coronavirus werd vastgesteld. De eerste officieel bevestigde gevallen in Italië. The rest is history. Wie na thuiskomst van een jolig feestje in Wuhan nu de TV aanzet, kan beelden te zien krijgen van ambulances die in de file staan in Londen, of van rellende Rotterdammers.

Dat Covid-19 voor het eerst een teen in het zeewater stak, is óók al een jaar geleden. Eind januari 2020 kreeg een Hongkongse passagier van het cruiseschip ‘Diamond Princess’ coronaklachten, waarna begin februari een grote uitbraak volgde en het schip in de haven van Yokohama in quarantaine moest. 712 van de passagiers raakten besmet, 14 mensen overleden.

De cruisevaart wacht sindsdien op betere tijden. Cruisefans hunkeren thuis in lockdown naar zeereizen, terwijl het in de vracht precies andersom is, met honderdduizenden gelockdownde zeevarenden die zich gevangenen voelen van hun eigen schip. Volgens de nieuwste Seafarers Happiness Index van hulporganisatie The Mission to Seafarers zijn zeevarenden wéér iets minder happy geworden: ze geven hun leven op zee nu gemiddeld het cijfer 6,30.

Ondanks dat ze zo lang op elkaars lip zitten, kunnen de zeelui het nog best met elkaar vinden (cijfer 7,25) en zelfs het eten aan boord is te behappen (6,61), al zorgen de monotone menu’s die de koks op tafel toveren wel voor een ‘Groundhog Day’-gevoel. De gebrekkige kansen om aan wal te gaan, stemmen somber: een 5,53. Positief is volgens de enquêteurs, dat reders voor betere satelliet wifi-verbindingen aan boord hebben gezorgd. De waardering voor de contactmogelijkheden met het thuisfront is daardoor gestegen: een 6,90. Het mooie is, dat die communicatiemiddelen gewoon aan boord blijven als het ‘schluss’ is met corona. Dan is de crisis voor zeevarenden straks toch nog ergens goed voor geweest.