Gezonde mensen schaffen zich elke dag plofkippen aan, appen zich suf op hun mobieltje, vervuilen de aarde met hun fossiele auto’s, vliegtuigen en schepen en zijn niet weg te slaan tussen de schappen van de Gamma en de Praxis.

Misschien ben ik gek, een karakter van Bordewijk of Sybren Polet, een sinister personage uit een Scandinavische misdaadroman. Maar, if so, ben ik veel gekker dan de misselijk makende heer Bashar-al-Assad, de verkeerde Atatürk in Ankara, de narcist Boris Johnson, de nieuwe Mao in Peking, de onberekenbare Donald Trump, de vele machthebbers in de wereld die aan hun zetels kleven? Ik moord niet, ik bedrieg geen volkeren, ik put de globe niet uit, ik houd me muisstil in onze boerderij in Ruinerwold.

Okay, ik mag een voorkeur hebben voor apocalyptische voorspellingen, die ik verwerk in kleine preken voor gezinsverbruik. Ik zet ze wel op een usb-stick, maar ik verveel er verder niemand mee, anders dan de ‘twitterende top ten’ van deze wereld. Ik verkondig mijn inzichten niet van kansels en minaretten. Maar genoeg over mij. Als gepatenteerde gek, vooruit maar, permitteer ik me een paar commentaren op de vaderlandse politiek.

Vinden we het in dit land normaal dat duizenden CO2 en roet uitstotende tractoren zich op de openbare snelweg begeven en op enig moment een zwaar vervuilende ochtendfile van duizend kilometer veroorzaken? Dat een landbouwtrekker de voordeur van het Groningse provinciebestuur kapotrijdt, waarna dat bestuur het stikstofbesluit terugdraait? Tegen boeren heb ik niets, ik ben op mijn bescheiden manier een boer, maar van deze gekte wil ik me graag distantiëren.

Is het, bijvoorbeeld, normaal dat plannen voor een nieuw Schiphol op zee als ‘te duur’ van tafel worden geveegd, terwijl de luchthavens op het land zich als kwalsters uitbreiden en we over twintig jaar samen vaststellen: hadden we het toen maar gedaan? Ik mag dan gek zijn, maar het kan altijd gekker.