Het zal in juni volgend jaar centraal staan in een grote tentoonstelling over het onderwerp ‘eten en drinken in de trein’. Fantastisch! Wie zich afvraagt waarom het moderne treinvervoer het in de ‘modal split’ aflegt tegen de auto en, op langere afstanden, tegen de bus en het vliegtuig, moet zich eens afvragen waardoor dit komt. Ligt het aan de prijs? Misschien. Aan de afstand? Misschien.

Maar waarschijnlijk vooral aan het gerief. De trein is voor de meeste forenzen een metro geworden, een overbevolkt, in de zomermaanden naar zweet en in het najaar naar regenjassen ruikend stuk ongemak. Dat was vroeger vaak wel anders. Treinen waren immers op langere afstanden (pakweg Brussel-Amsterdam, Den Haag-Maastricht) plezierige rijtuigen waarin soms heel fatsoenlijk eten ‘live’ werd bereid met niet al te slechte wijn in echte glazen. Stations kenden ook nog prima restaurants. Op Rotterdam Centraal kon men je een lekker maaltje met biefstuk en gebakken aardappeltjes voorzetten, op Hollands Spoor at ik graag een Schnitzel met frieten en sla. Nu moet je het op vrijwel alle stations doen met het bekende werk: een zielige croissant, een burger of een meestal volkomen verkeerd geserveerd saucijzenbroodje dat liefdeloos in de magnetron wordt geschoven.

Als wij op wintersport gingen, stond op Den Haag Centraal de Innsbruck-Express klaar. ‘Ga jij maar onmiddellijk naar het restauratierijtuig’, zei ik dan tegen Judy, zodra de deuren zich openden. ‘Ik breng de bagage wel naar onze wagon.’ Daarna wandelde ik naar het rijtuig waarin Judy een leuke tafel had gevonden, en daar begon onze vakantie pas. In Utrecht kwam de soep op tafel, in Keulen verscheen het hoofdgerecht. Na het toetje, en espresso/cappuccino met cognac, zat je al diep in Duitsland, en dachten we: kom, we sukkelen maar eens naar ons bed.

Niks vliegstress. Geen files. Al deed de trein het even niet, dan maar een uurtje vertraging ondergaan. Ik denk niet dat de ‘Plan D’ nog in de actieve spoordienst zal worden opgenomen, want het rijtuig kan snelheden van meer dan 140 kilometer niet aan. Maar waarom kunnen we het concept van etend rijden niet herinvoeren? De trein moet weer gerieflijk worden.