Iemand, misschien was het de paradijselijke Eva zelf wel, wierp me appels toe. Ik bestelde telematisch een pizza en kreeg een keuzemenu voorgelegd. Extra gorgonzola? Olijven erbij? Remember, these are continental products you may not want.

Het waren maar dromen. ‘We are such stuff as dreams are made on, and our little life is rounded with a sleep’, schrijft Shakespeare in The Tempest. Dat is leuk en aardig, William, mailde ik naar Stratford-on-Avon. Maar intussen ben je wel wakker, en wat moet je dan? Hij kwam met een vrij oppervlakkige ‘reply’: ‘To leave or not to leave, that is the question.’ Tja, zo kende ik er nog wel een paar.

Theresa May persoonlijk verscheen naast mijn bed, waarop ik lag te woelen. ‘Maak je niet zo druk’, zei ze. ‘Goed, the UK verlaat de Europese Unie, morgen, overmorgen, of misschien ook nooit.’ Ze streek me over m’n voorhoofd. ‘Ons eiland drijft jaarlijks een paar centimeter verder weg van Noord-Amerika. De afstand tot het vasteland van Europa neemt nog geen millimeter toe.’ Enigszins gerustgesteld begon ik aan mijn volgende droom.

Toen ik weer wakker werd, waren China en de VS broederstaten, waren de Korea’s een fusie aangegaan en had Rusland zich geassocieerd met de EU. In Afrika hadden de meeste landen besloten werkelijk democratisch te worden. In het Midden-Oosten werden verwoeste steden herbouwd, in Libanon bloeiden rozen en Israël en de Gazastrook hadden besloten gewoon weer één land te worden, met Jeruzalem als hoofdstad. De opwarming van de Aarde was tot 1,5 graden beperkt gebleven en de gemiddelde temperatuur liep zelfs weer iets terug.

Helaas verliet ik ook de laatste droom. De dag begon, de douchestralen daverden op mijn kop. Ik droogde me af en had, nog even nadromend, een gesprek met Martin Luther King, Indira Gandhi, Nelson Mandela. ‘Hoor je de merel?’ zeiden ze. Er was enige verwarring over de naam. Turdus Merula, zei ik. Dat wist ik tenminste zeker.