Het bedrag was de becijfering van de schade die ECT zou lijden door de enorme uitbreiding van de Rotterdamse containeroverslagcapaciteit. Maar Westerhoud wil de claim wel intrekken, mits er een ‘oplossing’ komt voor zijn probleem.

Tevreden koerde de vredesduif, een friet van Bram Ladage in de snavel, op het dak van het Havenbedrijf. Wat die door ECT gewenste ‘oplossing’ moet worden, is overigens nog hoogst onduidelijk. Meestal is in Rotterdamse havenkringen geld zelf de aangewezen oplossing. Liefst meteen maar een miljard. Des te verdachter dus dat het bedrijf van Westerhoud daar nu wel buiten lijkt te kunnen. ‘Verdeel het maar onder de armen’, zou hij zelfs, binnen de veilige muren van het Havengebouw, tegen Smits hebben geopperd.

Onwillekeurig ga je even meedenken met de heren. Het aantrekken van extra trafieken kunnen we voorlopig vergeten. Rotterdam is nog lang niet hersteld van de naweeën van de crisis. De nieuwe rotatieplannen van P3, de samenwerking van de mondiale top drie van containerrederijen, zijn zelfs niet bepaald in het voordeel van de Maasstad. Een Amsterdams ACT-scenario, waarin nu en dan een kraan hier en daar een container van de kade oppikt of van het schip tilt, kan ook de bedoeling niet zijn.

Denk even ‘out of the box’, zoals welbespraakte managers dat noemen. Iets boven Rotterdam ligt het Westland zichzelf en zijn omgeving in de weg. Er komen dure wegen om deze regio, met zijn Glazen Stad van kassen, beter op de haven aan te sluiten. Er moeten diensten met binnenschepen in het leven worden geroepen om niet alle groente en fruit over de weg naar de haven te vervoeren. Verhuis dus dat hele Westland naar de Tweede Maasvlakte. Alle problemen in één keer duurzaam en afdoende opgelost. Dat is pas verkassen.

Folkert Nicolai