Het gevaarte heeft koers gezet naar het noorden, waar het de grote scheepvaartroutes vast in het vizier heeft. Een schip van de Triple E-klasse zou geen partij zijn voor een ijsberg van dit formaat. Gelukkig maar dat deze schepen zich nog zelden op het Zuidelijk Halfrond vertonen. Vervelend genoeg is de ijsberg voor menig kleiner schip een nog veel grotere bedreiging.

Je ziet de ijsberg voor je, een eigenlijk vrij vlakke plaat bevroren water, waarop zeevogels neerstrijken om even pauze te nemen en zich op een cruise te wanen. Een kolonie pinguins werpt er haar jongen. Een walvis zwemt er onderzoekend omheen en stelt vast dit vreemde land nog nooit op zijn weg te zijn tegengekomen.

Deskundigen zeggen dat er nog wel een jaar, anderhalf jaar, overheen kan gaan eer de ijsberg een echte bedreiging voor de scheepvaart vormt. Arabische landen kijken dorstig naar de enorme voorraad zoetwater, maar beseffen dat deze zich met geen mogelijkheid naar hun zandbak laat verslepen. Dat laatste wordt ook bevestigd in een rapport van Mammoet.

Die ijsberg is het ergste niet, je kunt er omheen varen. Moderne scheepvaarttomtoms maken ons voortdurend duidelijk waar het ding zich ophoudt. De ijsberg wordt het object dat van alle dingen op aarde de komende tijd het best in de gaten zal worden gehouden. Zelfs beter misschien dan de Vesuvius of de toevallig voorbijrazende tyfoon die tienduizenden Filipijnen uit hun huizen heeft gesleurd.

Het ergste is de oorzaak van het feit dat de ijsberg stuurloos ronddobbert in de zuidelijke ijszee. De aarde warmt op. Dat is tientallen keren eerder gebeurd, met dramatische gevolgen voor de wereldbevolking. Die was toen nog niet zover dat ze kon bevroeden wat er gaande was. Maar nu, nu we ruimteschepen naar Mars kunnen sturen, komt het ons even heel slecht uit. Want wat moet je op Mars?

Folkert Nicolai