Dat de regels voortdurend veranderen, verwacht je eigenlijk niet. Die liggen vast in wetten, besluiten en voorschriften. Het handhavingsbeleid zal wel aan veranderingen onderhevig zijn. Je hoort het de hoogstgeplaatste dienstklopper tegen een overgemotiveerde ondergeschikte zeggen: Henk, ik weet dat het bij de firma Jansen niet helemaal deugt. Maar dat is tijdelijk. Ze hebben me beterschap beloofd. Dus, beste kerel, hou het even onder de pet.

Tegelijk hoor je de directeur van zo’n chemisch opslagbedrijf in de regio Rijnmond, tel ook de Moerdijk er maar bij, zijn personeel op het hart drukken: kom jongens, neem het niet al te nauw met de voorschriften. Ja, Piet, we gáán die stellingen straks wat ruimer uit elkaar plaatsen. Ja, we gáán die nieuwe brandblusinstallatie in bedrijf nemen. Maar Wortelboer heeft me nog een beetje uitstel beloofd. Begin morgen dus niet opnieuw aan m’n kop te zeuren. Want we hebben het al moeilijk genoeg.

Zo schieten we dus niet op in de ‘Beste Haven ter Wereld’, waartoe Steven Lak Rotterdam alvast maar uitroept. Ik wil niemand verontrusten, maar intussen liggen bewoners van Pernis, Rhoon, Piershil en omgeving naar eigen zeggen nachtelijks wakker uit angst voor een ramp met al die enge chemicaliën die naast hun huis worden opgeslagen. Die zeurpieten slapen kennelijk geruster met een paar pond illegaal nieuwjaarsvuurwerk onder hun bed.

Maar we moeten er geen jij-bak van maken, Steven. Er ligt zendingswerk op je te wachten. Om van Rotterdam die wereldhaven te maken die je er al in ziet, moet je je leden oproepen nu eindelijk eens met dat gerotzooi op te houden. Dan maar wat omzet kwijt, dan maar wat meer inspanningen gedaan om de veiligheid te vergroten. Ze moeten geen lak hebben aan de regels. Ze hebben nu Steven Lak.

Folkert Nicolai