Want dat kabinet is er nu dus tenminste. En je kunt zeuren over de samenstelling, de plannen, het Nederlands van premier Elio di Rupo, die ik met genoegen wat bijles in onze statige taal zou geven in ruil voor een paar uurtjes Italiaans – dit moet lukken. Wie niet meedoet in deze regering van bijna nationale eenheid, mag even morrend terzijde staan. Dag, meneer Bart De Wever.

L’union fait la force. Dan denk je onwillekeurig ook even aan de Britse premier, David Cameron. Deze heeft het bestaan als enige van 27 regeringsleiders tegen een plan te stemmen om de euro te redden. Cameron, beter gezegd zijn conservatieve achterban, heeft het niet zo op de Europese eenheidsmunt. Hij wil er ook alles aan doen om de Londense City als het belangrijkste financiële centrum van Europa te behouden, terwijl hij donders goed weet dat diezelfde City, met zijn misselijk makende bankiersbonussen, een funeste rol speelde in de vorige crisis.

Voor Cameron is de Square Mile van meer gewicht dan de economie van ons werelddeel. We mogen, zo is het ook weer, niet vergeten dat zijn land jarenlang uit de Europese Gemeenschap is geweerd door het ‘non’ van Charles de Gaulle. Maar dat was in de tijd waarin de vader van Elio di Rupo bijna clandestien in de Waalse mijnen afdaalde.

De Gaulle was de man van l’Europe des patries, het Europa der Vaderlanden. Verder durfde de grote verzetsstrijder niet te gaan. Wij moderne Europeanen wel. C’est l’union qui fait la force, en daar hebben we die eilanders dus even niet voor nodig.

Folkert Nicolai