Tijdens het levendige debat met zo’n 180 deelnemers in het Rotterdamse film- en muziekcentrum LantarenVenster werd ook duidelijk dat velen de wachttijden bij de haventerminals als structureel zijn gaan beschouwen, omdat het fenomeen zich al jarenlang voordoet. Dat informatie uitwisselen cruciaal is om het probleem te tackelen, daarover was men het wel eens. Maar hoe dat nu in actie moet worden omgezet, werd minder duidelijk.

Robin van Leijen van expediteursvereniging Fenex had daarvoor de mooiste formulering bedacht: ‘wederkerige ketenafspraken’. Als voorbeeld noemde hij de relatie tussen de containerterminals en de binnenvaart: ‘De terminals zouden een afhandelingscapaciteit moeten garanderen en de binnenvaart zou de garantie af moeten geven dat die dan ook benut wordt’. Dat zou volgens hem zowel bilateraal als op sectorniveau moeten gebeuren.

Over de oorzaken van het congestieprobleem liepen de meningen nogal uiteen. De schaalvergroting in de containervaart werd door velen als een van de belangrijkste factoren gezien, maar niet door iedereen. Hester Duursema van Binnenvaart en Logistiek Nederland formuleerde dat scherp: ‘Als schaalvergroting de belangrijkste oorzaak is, waarom hadden we er twintig jaar geleden dan ook last van?’

Rob Bagchus van ECT riposteerde dat schaalvergroting toen ook al aan de orde en voegde eraan toe dat die ontwikkeling de laatste jaren veel sneller is gegaan dan iedereen had gedacht. Hij stelde dat ECT er alles aan doet om de schaalvergroting bij te benen en speelde de bal deels terug met zijn oproep ‘aan de rest van de sector om ook in te spelen op de schaalvergroting’.

In de wandelgangen, tijdens de koffie, werd een andere analyse veelvuldig gedeeld: ‘Dure systemen bedenken is leuk, maar vormen niet de oplossing. Uiteindelijk draait het gewoon om geld. Je kunt nu eenmaal niet verwachten dat je voor de laagste prijs de beste service krijgt. Als alle partijen behalve informatie ook de rekening delen, is het hele probleem zó uit de wereld’.