Toch dringt ook in het wegvervoer de moderne tijd, vol van geboden, verboden en kleine letters, steeds verder op. Onvermijdelijk en, in vele opzichten, maar goed ook. Vooral de grotere ondernemingen hanteren strakke reglementeringen, op allerlei terreinen. Zodat ze problemen met de overheid vermijden, maar tegelijk de grootste moeite hebben om de kostenontwikkeling in bedwang te houden.

Voor de ambtenaren, die zich bezighouden met de omstandigheden waaronder werknemers hun arbeid verrichten, dikwijls op basis van vooroorlogse voorschriften en bepalingen, was het wegvervoer lange tijd een vrijwel onbetreden terrein. Naar het schijnt komt daar nu verandering in. Sterker nog, als de plannen, waarover elders in deze krant wordt bericht, doorgang vinden, dan wordt het Nederlandse wegvervoer straks een voorhoede-sector, als het gaat om de inspanningen van bedrijfsgeneeskundige diensten in het kader van de z.g. Arbo-wet.

Moeten we daar blij mee zijn? Wellicht. Eerder onderzoek heeft uitgewezen dat er aan de arbeidsomstandigheden van chauffeurs, naar Arbo-maatstaven, nogal wat ontbreekt. Maar aan de andere kant moeten we hopen dat het wegvervoer, dat het in deze tijd toch al niet gemakkelijk heeft, niet via goedbedoelde beschermingsmaatregelen ten behoeve van de werknemers wordt kapotgereguleerd. Want daar schiet niemand iets mee op, ook de werknemers niet.

A.M.S.