Leven op de snelweg niet altijd een pretje

Om met een frisse kop de tweede jaarhelft aan te kunnen, gingen we onlangs voor een vakantie zuidwaarts, naar Frankrijk.

Bij Hendrik-Ido-Ambacht (toen wij uit Rotterdam vertrokken…) was er al een sanitaire stop nodig. Wat ik toen heb ervaren, blijft me nog lang bij.

Ik trok de wc bij het tankstation open. Het licht deed het niet en in het donker, met de deur open, zat een vrachtwagenchauffeur op het toilet met z’n broek op zijn enkels. Hij keek me verschrikt aan.

Voordat ik snel wegliep, zag ik nog wat een onbeschrijfelijke vieze zooi het op de wc was. En ik dacht: op mijn werkplek is de wc over het algemeen redelijk fris en in nette staat. Wat een crime moet het zijn voor chauffeurs om steeds weer onder dat soort gore toestanden naar de wc te moeten. Nu zullen niet alle toiletten smerig zijn maar het gemiddelde van wat ik in West-Europa aantref, stemt mij niet vrolijk. De kwaliteit van de verzorgingsplaatsen in ons land haalt het niet bij de Europese top, aldus de ANWB, die met buitenlandse zusterclubs een steekproef hield onder 65 tankstations en wegrestaurants. Het Nederlandse sanitair eindigde in de middenmoot. Uit de vele reacties op onze oproep op Facebook en Twitter blijkt dat het in Oost-Europa nog een graadje erger is.

Nu is het leven op de snelweg sowieso niet altijd een pretje. Oké, je hebt als trucker ‘alle vrijheid’. Maar wat is vrijheid als je weet dat je per se om zo-en-zo-laat ergens een lading moet lossen, terwijl je in een gigantische file staat? Toegegeven, je ziet veel van Europa. Maar vooral snelwegen, tankstations, parkeerplaatsen en in de bebouwde kom een fijne wegomlegging die de TomTom nog niet opgepikt had. En dan nog al die regeltjes waar je je van Brussel (en je baas) aan moet houden, mede-weggebruikers die vrachtautochauffeurs altijd de schuld geven van files en ongelukken, en het thuisfront moeten missen.

Nee, het leven van een vrachtwagenchauffeur is niet altijd een feest. Daarom in deze krant (week 32) een dossier speciaal voor de internationale trucker (chauffeurs die alleen in Nederland rijden, mogen ‘m ook lezen), om de ridders van de snelweg te eren, in het zonnetje te zetten en begrip te kweken voor het niet altijd makkelijke leven onderweg. Met als toegift tips voor een gezond leven achter het stuur. Want zonder transport staat alles stil.

Nathalie Montfoort