A bordo cazzo!

Uitwaaien aan het strand bij Wijk aan Zee en het schip bekijken. Menigeen in Noord-Holland en wijde omgeving vulde zijn zaterdag zo in.

Daar stond inderdaad de ‘Aztec Maiden’, het ongelukkige bulkschip, als een verdwaalde potvis met zijn kiel in de zeebodem. Bergers van Svitzer legden de laatste hand aan de finale reddingspoging. Niet ver daar vandaan schoven deelnemers aan het Tata-schaaktoernooi, het ‘good old’ Hoogovenstoernooi waaraan ook mijn oude vriend Jan Timman met wisselend succes weer meedoet, hun eerste pionnen van die dag naar voren.

Het vastlopen van onze Azteekse Maagd was een welkom, onschadelijk incidentje in een oceaan van maritieme ellende – de ‘Rena’, die een koraalrif bij Nieuw-Zeeland verwoest, de ‘Costa Concordia’, langzaam in zee wegglijdend voor de kust van een Italliaans eilandje.

Van een nautische fout lijkt in dit geval vooralsnog geen sprake, al zou je kunnen opperen dat moderne bemanningen minder goed zijn ingesteld op harde, rukkende windvlagen. Die ouwe knarren waren windvaster, meer van het type fisherman’s friend.

Die – de windvlagen dus - zullen we steeds vaker tegenkomen. Climate change, immers. De ijskappen en gletsjers smelten, de zeeën worden hoger, zeekaarten moeten continu worden bijgewerkt om te voorkomen dat een schip over een jaar of twintig over Terschelling struikelt of geheel onbedoeld een dorpje op Mauritius binnenvaart.

Routes zullen moeten worden verlegd en daar kunnen we nu maar beter alvast op inspelen. Aspecten van het broeikas effect die zelfs de IMO nog niet helemaal in de greep heeft.

Een leuke eeuw wordt het sowieso. De ‘Aztec Maiden’ is gered, de euro houden we ook wel boven water, op winderige plekken zetten we nog meer windmolens neer en op termijn lukt het met de kernfusie. Dan kan Iran de boom in met z’n olie. Verder zetten we walkapiteins à la De Falco aan boord, om hen in staat te stellen te bewijzen dat zij het vak volkomen beheersen. De zeekapiteins van het soort Schettino, gestript van hun goudgalon epauletten, interneren we in niet al te ruim bemeten hutten op Giglio, met pijnlijk uitzicht op zee.

Een nog kleiner Elba, waarvan er geen wegkomen is.

Folkert Nicolai