De wereld wemelt en ritselt van duurzaamheid. Dat althans wil men ons doen geloven, in de ronkende persberichten van bedrijven en overheden.

Is het werkelijk zo? Ach, misschien. Bedrijven en huishoudingen stapelen hun daken vol met zonnepanelen. In het straatbeeld ontwikkelen zich kleine wouden van laadpalen en buitengaats ontstaan dichte bossen van windmolens. We draaien langzaam de Groningse gaskraan dicht, ook al om de Groningers te beschermen tegen aardbevingen van 4 en zwaarder op de schaal van Richter.
 
Mooi en aardig. Intussen wil Nederland wel de internationale doorleverancier van fossiele energie blijven. Schonere energiewinning zoals kernsplijting wordt uitgefaseerd, omdat het ‘eng’ is. Over kernfusie horen we verbijsterend weinig; de voortgang op dit gebied moeten we halen uit wetenschappelijke rapporten, die veelal in diepe laden worden opgeborgen, omdat het ‘iets van de toekomst’ is. Dat die toekomst nu, elke seconde opnieuw, aanbreekt, wordt in dezelfde laden weggemoffeld.
 
Je moet waardering hebben voor stadsvervoerders die overschakelen op stroom om hun spullen bij de winkels te brengen. Zelf ga je je al bijna schuldig voelen omdat je bij de laatste verbouwing toch maar weer voor gas hebt gekozen. Maar wil je weten waar de elektriciteit mee wordt opgewekt voor je schone auto? Nou, meestal nog met olie en steenkool, en – het moet gezegd – met gas. De helft van ons gas halen we niet uit Slochteren of Loppersum, maar uit de Noordzee en het buitenland.
 
Nederland kan in zijn eentje de wereld niet redden van de klimatologische ondergang. Dat is geen reden om de ‘energietransitie’ de rug toe te keren. We moeten dagelijks warmetruiendagen afkondigen en de thermostaat terugdraaien. We moeten onze mobiliteit verminderen en een kilometerheffing invoeren. En van die kolencentrales moeten we zo snel mogelijk af.
 
Pluim trouwens voor Eric Derk Wiebes (Delft, 1963), de zoon van een kernfysicus en zelf werktuigbouwkundige. De minister van Economische Zaken en Klimaat heeft er maar even voor gezorgd dat Groningers zich weer min of meer veilig in hun huizen kunnen voelen en dat NAM, Shell en Exxon een toontje lager zingen. Het lijdt geen enkele twijfel dat Wiebes zich in het kabinet staande weet te houden. Al een beetje klimaatwinst.

Laatst gewijzigd: 09 februari 2018 10:19