De wereld valt uiteen. Madrid stuurt een moderne Alva naar het opstandige Catalonië. Lombardije en Veneto zijn het bewind van Rome beu en eisen zelfbestuur.

De Britten willen de Europese Unie verlaten en de Schotten op hun beurt het Verenigd Koninkrijk. In Tsjechië heeft een partij van populisten, afkerig van de Unie, de verkiezingen gewonnen. Polen en Hongarije worden geregeerd door machthebbers die hun eigen gang gaan. In het Witte Huis woont een idioot die dit alles prachtig vindt omdat hij de EU haat. In het Kremlin aanschouwt een hedendaagse tsaar de ontwikkelingen aan de westkant van zijn rijk met welgevallen omdat hij Polen, Hongarije, Tsjechië en de Baltische staten best weer zou willen inpikken.

Elders, in het verre Azië, belooft een volksdemocratische dictator van zijn grote land een socialistische grootmacht te maken. Ergens in de onderbuik van dit prachtige land sleutelt een volslagen gek, wiens kapper volgens sommige cabaretiers direct naar het schavot zou moeten worden gestuurd, aan kernwapens waarmee hij de vrije wereld, of het restant daarvan, wil bedreigen. Weer iets verderop kijkt een winnares van de Nobelprijs voor de Vrede toe hoe moslims in haar overwegend boeddhistische land wegens onderdrukking hun toevlucht moeten zoeken in een naburig land, waar de bevolking zelf al nauwelijks voedsel genoeg heeft om de dag door te komen.

In Afrika, dat ten tijde van Nelson Mandela even een beloftevol werelddeel was, is de Arabische Lente alweer lang voorbij. In Zimbabwe is de inmiddels seniele president doctor Robert Mugabe dertig jaar aan de macht. In het oosten van het continent worden gruwelijke oorlogen gevoerd tussen volksstammen die hiertoe voortdurend door hun leiders worden opgehitst. In delen van Nigeria manifesteert zich een reïncarnatie van Islamitische Staat, beter gezegd een bende van ontvoerders, verkrachters en moordenaars, die het gebruik van de machete niet schuwt om behalve suikerriet ook mensen om te kappen.

Dat is de wereld anno nu. Maar in de havens gaat het lekker en het wegvervoer heeft niets te klagen. De economie heeft de wind mee en Schiphol zette dit jaar opnieuw een recordaantal vakantiegangers op het vliegtuig naar verre oorden om in resorts, veilig afgeschermd van een soms nare omgeving, een kleurtje op te doen en de kids op een tosti-hawaï te trakteren. Jongens, waar zeuren we over?

Laatst gewijzigd: