Gelooft u nog in een harde Brexit? Ik niet.

Hoewel de besprekingen in Brussel over de uittreding van het Verenigd Koninkrijk voortvarend verlopen, heeft de Britse onderhandelaar, David Davis, aan de officiële scheidingsperiode van twee jaar al zeker twee jaar als een ‘transitieperiode’ vastgeplakt, inmiddels ook met goedkeuring van zijn premier, Theresa May. De Britten blijven het liefst verbonden met de douane-unie, omdat ze de vrijhandel met het continent en de voordelen van de vele handelsakkoorden van de EU met andere werelddelen niet willen kwijtraken. Twee jaar worden dus alvast vier jaar, en ik voorspel u dat de handel met dat grote eiland aan de westkust nog lang daarna ‘business as usual’ blijft.

Dat maakt ook het gesteggel over de rekening die het VK voor zijn exit moet betalen een stuk minder interessant. Als de Britten min of meer in de Europese Economische Ruimte blijven, zullen ze braaf moeten meebetalen aan allerlei voorzieningen die de EU voor de deelnemende landen verzorgt. Die rekening kan dus over een lengte van jaren worden uitgesmeerd en heeft geen enkele invloed op de Britse begroting van morgen, evenmin als op die van de EU. Er is verder een akkoord in aantocht over de grens tussen de beide Ierlanden. De Schotten zullen intussen de ontwikkelingen tevreden aanzien: hun lidmaatschap van de EU wordt weliswaar beëindigd – if so – maar hun relatie met de Unie wordt er nauwelijks door geraakt.

We leven in een rare tijd. Catalonië, dat met 7% van het grondgebied 25% van de Spaanse welvaart binnenbrengt, wordt het recht ontzegd zich van Spanje af te scheiden. Madrid vreest dat ook de Basken weer in opstand komen tegen het centrale gezag. Frankrijk zou in dat geval eveneens een Baskische opstand moeten verwachten. De Schotten zouden best afscheid willen nemen van Great Britain (and Northern Ireland) en zouden zich gesteund weten door de Catalaanse opstand. Je kunt ook denken aan de Hongaren in Roemenië, die van Temesvár en omstreken een eigen republiek willen stichten. De landkaart van Europa is door de eeuwen heen al veel vaker veranderd.

De vragen waarmee de Europese Unie is opgescheept, zijn: moet er worden ingegrepen als regio’s zich van de officieel 28 lidstaten willen afscheiden? Dit kan de Unie niet, omdat alleen die 28 landen zich per verdrag bij de Unie hebben aangesloten, en niet hun deelstaten of provincies. Dat de Spaanse Guardia Civil (‘todo por la patria’) met rubberkogels honderden burgers ernstig heeft verwond toen ze naar de stembus wilden om zich over afscheiding van Catalonië uit te spreken, is kennelijk geen onderzoek van de Europese Commissie waard. Het is Madrid dat hierover, wat Brussel aangaat, beschikt.

Terug naar de Britse Brexit. Het uittredingsproces zal nog haken en ogen kennen, maar we hebben geen rubberkogels nodig. Het wordt eerder een beetje paintballen tussen Londen en Brussel. In the end merken we er weinig van. Het VK drijft jaarlijks al een paar centimeter van het vasteland af, doe daar een millimeter bij. Brexit, waar praten we over? Inderdaad: haken en ogen.

Laatst gewijzigd: