Louise, de uitbaatster van de Coq Hardi, werd geïnaugureerd als burgemeester van Artichaut-les-Bains.

Haar voorganger, Claude, had haar tijdens een korte plechtigheid in de gemeenteraad de driekleurige sjerp omgehangen en er twee zoenen op laten volgen. Daarna vroeg hij de raadsleden een applausje te geven voor Madame le Maire. Het leidde tot enige discussie, want moest het niet la Maire zijn, wilde het lid Jean Dubois, een bejaarde varkensfokker, wel eens weten.

Of Monsieur le Maire, opperde Sylvain Leclerc, de laatste slager van het dorp. Zo doen ze dat in Engeland, voegde hij er aan toe. Een vrouwelijke burgemeester noemen ze daar gewoon Lord Mayor, ook al heeft ze overduidelijke bewijzen van het tegendeel. Allez, Sylvain, ga je mond spoelen, waarschuwde de gemeentesecretaris. Dit neem ik zo niet op in het verslag. De kwestie hield de vergadering nog enige tijd bezig, totdat Claude voorstelde de nieuwe burgemeester een glas aan te bieden in haar eigen Coq Hardi.

Later, tijdens de afwas – Louise hanteerde de borstel en Claude de theedoek –, vroeg madame le maire haar grote voorbeeld om advies. Wat is er, kind, informeerde Claude. Louise gaf het glas van Sylvain een extra boenbeurt en zei: het zijn de plannen van de nieuwe regering. Er komen natuurlijk betogingen, bijvoorbeeld tegen die écotaxe poids lourds, die Parijs nu toch weer wil invoeren. Ik heb maar drie agenten om de demonstraties in de hand te houden.

Toevallig wel de beste agenten in de Hexagone, merkte Claude op. Je kunt trouwens ook Charles, onze trouwe facteur, een politiepet opzetten. Je kunt de préfet om assistentie vragen. Je kunt de betogers vriendelijk verzoeken het rustig aan te doen. Met jouw vrouwelijke charmes... Woest zette Louise het glas van Sylvain op de zinc. Claude, zei ze, je bent al net zo’n seksist als die mannetjes in de raad.

Claude sloeg een arm om haar schouders. Kom, zo bedoel ik het niet. Die écotaxe gaan ze zeker niet heffen op het platteland. En als het op betogen aankomt, heb je hier in Artichaut hooguit de oude Dubois te duchten, die voor de Mairie komt protesteren tegen de hoge belastingen voor de agrarische sector. Die geef je een pastis en alles is pais en vree. La France, ce n’est pas Paris.

Laatst gewijzigd: