Ik luister graag naar latin jazz. Na lang zoeken vond en bestelde ik op internet een speciaal instrument. Voor 22.00 besteld, dan de volgende dag al in huis. Althans dat staat op de website.

Betaald via iDeal, factuur in pdf en een bevestigingsmail met zogenoemde track-en-trace code. Kan niet missen, zou je denken. Ik steeds klikken om te kijken of het pakketje al onderweg was. De spanning stijgt, maar abrupt eindigt de voorpret in mineur als op de website staat dat er iets mis is gegaan in de aflevering en ik contact op moet nemen met de afzender.

Daarmee begonnen drie weken aan gesprekken met de vervoerder en de muziekwinkel. Niemand wist waar het pakketje was gebleven, niemand kon me vertellen wanneer ik het zou ontvangen en niemand wist wie het ging oplossen. Het enige dat ik wist is dat ik wel had betaald, maar voorlopig niets ging krijgen en een vervoerder en een verkoper die naar elkaar wijzen. 

En dan is de stap naar internationale handel niet zo’n hele grote. Want ook daar zie ik vaak discussies ontstaan tussen leveranciers, afnemers en vervoerders over de levering van goederen. Vaak speelt de vraag wie waarvoor verantwoordelijk is. Een voorbeeld: A, gevestigd in Japan, levert een auto aan B, in de EU. 

• Wie regelt en betaalt het vervoer en verzekering?
• Wie regelt de uitvoer in Japan?
• Wie regelt de invoer in de EU en wie betaalt de douane­rechten en btw bij invoer?
• Wie betaalt de schade aan de auto als er onderweg iets mis gaat?

Allemaal punten die je bij de verkoop wil hebben besproken om te voorkomen dat de levering spaak loopt omdat er onderweg onduidelijkheid bestaat over wie wat had moeten doen en de zending ergens vast komt te staan. Nu zullen veel lezers denken: dat is toch opgelost met incoterms? Dat klopt, maar toch ook niet. Voor degene die ze niet kennen, ‘incoterms’ is een internationale standaard die is ontwikkeld door de International Chamber of Commerce (ICC) over de rechten en plichten van de koper en verkoper bij internationaal transport van goederen. Denk hierbij aan termen zoals CIF, EXW, FOB en DDP. 

In de praktijk worden incoterms vaak verkeerd toegepast. Dan lijkt het bijvoorbeeld alsof A de invoer zou regelen, maar de vervoerder vervolgens aan B vraagt om dat te doen omdat A niet in de EU is gevestigd. Er zijn zelfs incoterms die in de praktijk structureel tot problemen leiden ten aanzien van bijvoorbeeld douane of btw. Iets wat je juist zou willen voorkomen met incoterms. Een voorbeeld daarvan is als de afzender verantwoordelijk is voor het opstarten van een douaneregeling zoals douanevervoer, terwijl de ontvanger verantwoordelijk is voor het afmelden daarvan. Als de afnemer dat niet doet (iets wat regelmatig voorkomt, zeker bij gebruik van onervaren vervoerders), dan krijgt de afzender meestal de douaneclaim. En de afzender kan die claim weer niet oplossen zonder medewerking van de afnemer. Verkeerd gebruik van incoterms komt vaak voor en leidt steeds vaker tot problemen. Ook omdat de douane steeds formeler wordt bij de controle van douaneformaliteiten. En dan is het de vraag wie daarvoor verantwoordelijk is. Ik zie in de praktijk steeds vaker douaneclaims ontstaan, alleen al door het onhandige gebruik van incoterms en de onduidelijkheid die daardoor ontstaat over verdeling van rechten en verplichtingen tussen koper en verkoper.

En dan voelt het wat wrang. Ik adviseer dagelijks over het gebruik van incoterms en het managen van douaneverplichtingen. Als geen ander weet ik waar je op moet letten om douane-compliance te garanderen. En intussen heb ik geen idee of en wanneer ik mijn muziekinstrument ga ontvangen. Met al die noten op mijn zang, is dat toontje lager nu wel gepast. 

Laatst gewijzigd: