Louise, uitbaatster van de Coq Hardi, zette haar hoge gast een schaaltje koekjes voor. Ze hadden uiteenlopende kleurtjes uit de staalkaart van een dameskapper. ‘Macarons’, lichtte ze toe.

‘Met amandelen. Vat je ‘m? Macron, macarons, het leek me wel toepasselijk.’ Maar Claude, de burgemeester van Artichaut-les-Bains, in wiens gemeente Louise de laatste uitspanning met de moed der wanhoop openhield, wierp een verachtelijke blik op het vrolijke gebak en nam een teug van zijn pastis. ‘Dat’, wees hij op het schaaltje, ‘gaat er bij mij beslist niet in.’

‘Jou snap ik niet’, zei Louise vrijpostig. ‘Je ziet Macron wel zitten en je houdt, heeft Marie me ooit verteld, van amandes. ‘Eén plus één lijkt me twee.’ Voor de beleefdheid zette Claude zijn tanden in een macaron, de zaak met pastis wegspoelend. ‘Ze zijn goed, Louise’, vatte hij zijn oordeel vriendelijk samen. ‘Je kunt zo de bakkerij van ons dorpje weer openen. Maar waar Marie het over ‘amandes’ had, bedoelde ze die heerlijke schelpjes. Ze kon ze op wel tien manieren bereiden, maar gewoon opengemaakt, met een schijfje citroen, vond ik ze het lekkerst. En laat die citroen ook maar weg.’

Het gesprek kwam op de nieuwe president van Frankrijk. ‘Dus jij gelooft wel dat hij wat verandering zal brengen’, informeerde Louise. Claude moest hier eens lang over nadenken. ‘De oude garde zal hem geen kans gunnen. De wegen zullen zwart staan met vrachtauto’s, van chauffeurs die protesteren omdat er nu eenmaal geprotesteerd moet worden. Half Parijs komt in opstand omdat hij dieselauto’s uit de steden wil verbannen. Daarbij dreigt een ‘cohabitation’. Bij dat woord moet je je niets vreemds voorstellen, het houdt in dat Macron moet regeren met een kabinet van gevestigde partijen.’

‘Ik vind hem leuk’, kwam Louise, zelf aardig naar de zestig lopend, voor de draad. ‘Dat vindt zijn Brigitte ook. Ze is bijna dertig jaar ouder’, repliceerde Claude. ‘Hè’, zei Louise, ‘zo bedoel ik het helemaal niet. Ik wilde alleen maar zeggen dat Frankrijk onder hem misschien een betere tijd tegemoet gaat. Minder klagerig, minder verdeeld. Meer toekomstgericht.’ De burgemeester ontdeed zich langzaam van zijn driekleurige sjerp en schoof hem naar haar toe. ‘Hier gaat de raad natuurlijk nog over, maar ik durf het alvast wel te zeggen: c’est pour vous.’ Ze maakten een Larose-Trintaudon uit de kelder open en proostten. ‘Joli’, vond Louise.

Laatst gewijzigd: