Als u dit leest, ligt er in de Rotterdamse haven waarschijnlijk een conceptprincipeakkoord over een nieuwe cao voor havenarbeiders.

Mijn column schrijf ik meestal op maandag, op dinsdag moet onze krant naar de drukker en die staat pas woensdag op de site, dus we moeten er op deze plaats wel wat vergif op innemen dat de sociale partners er samen op deze vrijdag, wanneer de krant in papier- en inktvorm verschijnt, uitkomen. Maar ik neem graag een risico en de voortekenen zijn, als je het zo wilt noemen, gunstig.

De terminals van APMT, zeg maar Maersk, hebben het front aan zowel werkgevers- als werknemerszijde uiteengespeeld door een eigen arbeidsovereenkomst met langjarige baangarantie met het personeel af te sluiten. Dit zijn van die ‘sneaky’ handigheidjes waar ze in de grootste haven van Europa wel weg mee weten. En intussen elkaar tijdens de nieuwjaarsreceptie van het Havenbedrijf maar weer vrolijk de hand schudden.

Bonden en werkgevers bij de andere havenoverslagbedrijven kunnen nu nauwelijks meer achterblijven en zullen een soortgelijke deal moeten sluiten. We schuiven de robotisering van de haven nog wat jaren voor ons uit. Wie dan leeft, die dan zorgt. Wat we er mee opschieten is onduidelijk. Met westers of Chinees kapitaal wordt een hypermoderne containerterminal op Cuba aangelegd, nu de relaties van het ooit marxistische eiland met de buitenwereld zijn opgeknapt.

Of daar veel Cubanen te werk zullen worden gesteld, valt te betwijfelen. Die zijn op de terminal goed te vervangen door zelfsturende kranen, wagentjes en stacks. De meesten van hen zijn voorlopig hard nodig om ook het binnenlandse vervoer en, niet te vergeten, de nieuwe Cubaanse economie in haar geheel, op poten te zetten. Maar Rotterdam, in het verleden een wegwijzer in havenautomatisering, kiest nu voor de oude economie.

De haven klampt zich, in ruil voor voorlopige arbeidsrust, vast aan een V&D-verdienmodel in een omgeving waarin een alfabet van Amazon tot Zalando oprukt met totaal nieuwe verdienmodellen. Over een jaar of vijf wordt de haven te duur en te onbetrouwbaar. De bestaande cao’s moeten alsnog worden opengebroken en er staan nieuwe, langduriger, stakingen voor de deur, omdat honderden kameraden dreigen te worden vervangen door veel slimmere en flexibeler machines.

Willen we naar de Coolsingel? Dan gáán we naar de Coolsingel! En niet voor landskampioen Feyenoord.

Vind hier alle artikelen over de arbeidsonrust in Rotterdam.


Laatst gewijzigd: 13 januari 2016 14:46